ശ്രീദളം

ബൈക്കപകടത്തിന്റെ 4 സാധ്യതകള്‍

2012-01-06T09:12:00.000-08:00

1. ഒരുവന്‍ ബൈക്കോടിക്കുന്നു
ആക്സിലേറ്ററില്‍ സശ്രദ്ധം കൈകള്‍ തിരുകുന്നു
ഒരുവന്‍ സശ്രദ്ധം ബൈക്കോടിക്കുമ്പോള്‍ ആക്സിലേറ്ററില്‍ സശ്രദ്ധം കൈകള്‍ തിരുകുന്ന പ്രവൃത്തി അവന്‍ ചെയ്യുന്നു

2. ഒരുവന്‍ ബൈക്കോടിക്കുന്നു
ആക്സിലേറ്ററില്‍ അശ്രദ്ധം കൈകള്‍ തിരുകുന്നു
ഒരുവന്‍ അശ്രദ്ധം ബൈക്കോടിക്കുമ്പോള്‍ ആക്സിലേറ്ററില്‍ അശ്രദ്ധം കൈകള്‍ തിരുകുന്ന പ്രവൃത്തി രണ്ടാമതൊരുവന്‍/ള്‍ ചെയ്യുന്നു

3. ഒരുവന്‍ ബൈക്കോടിക്കുന്നു
ആക്സിലേറ്ററില്‍ സശ്രദ്ധം കൈകള്‍ തിരുകുന്നു
ഒരുവന്‍ സശ്രദ്ധം ബൈക്കോടിക്കുമ്പോള്‍ ആക്സിലേറ്ററില്‍ അശ്രദ്ധം കൈകള്‍ തിരുകുന്ന പ്രവൃത്തി മൂന്നാമതൊരുവന്‍ ചെയ്യുന്നു

4. ഒരുവന്‍ ബൈക്കോടിക്കുന്നു
ആക്സിലേറ്ററില്‍ അശ്രദ്ധം കൈകള്‍ തിരുകുന്നു
ഒരുവന്‍ അശ്രദ്ധം ബൈക്കോടിക്കുമ്പോള്‍ ആക്സിലേറ്ററില്‍ സശ്രദ്ധം കൈകള്‍ തിരുകുന്ന പ്രവൃത്തി ദൈവം തിരുകുന്നു.

ദൈവം തിരികെത്തരുന്നു.

ക്യാന്‍സര്‍

2011-02-02T07:54:00.000-08:00

"കൊല്ലും ഞാന്‍" എന്നലറിക്കൊണ്ടൊരു
പൂവു വിരിഞ്ഞു തൊണ്ടക്കുഴിയില്‍.

കിളിപ്പാട്ട്

2010-12-31T09:22:00.000-08:00

1

കഥ പാടാത്തതെന്തെന്ന്

ചോദിച്ചപ്പോഴിണക്കിളി-

ചെവി കേള്‍ക്കുകയില്ലല്ലോ

ചെവി കേള്‍ക്കാത്തതാര്‍ക്കെന്ന്

വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങുന്നു

കുട്ടികളുടെ നിലവിളി

"അച്ഛനെന്തു പറഞ്ഞാലും

കാട്ടിലേക്കില്ല യാത്രകള്‍

കിഴവന്റോരോ പഴങ്കഥ"

"കടല്‍ത്തീരത്തു ചെന്നിട്ട്

കിഷ്കിന്ധയ്ക്കു മടങ്ങുക

കണ്ടില്ലെന്നങ്ങു പറയണം"

മണ്ണുണര്‍ന്നു മെനഞ്ഞിവള്‍

കണ്ണിലാ മണ്ണു പോയി പോല്‍

മണ്ണിന്‍ കണ്ണു നനയുന്നു

2

ഫ്രെയിമില്‍ ഒത്തു കിട്ടുവാന്‍

അടുത്തു ചേര്‍ന്നിരിക്കുക-

കാട്ടാളരുടെ ക്യാമറ

വിശക്കുന്നവനു ഭക്ഷണം

കരയുന്നവനു സാന്ത്വനം

മുനിക്കു പറയാമത്

പിണങ്ങാനല്ല പടനിലം

ഇണങ്ങുകയും വേണ്ട

ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് പൊരുതുക

ഊമയല്ലല്ലോ കുട്ടികള്‍

ചെകിടും തുളയുമുണ്ടല്ലോ

അവരും പാടിക്കോട്ടെ

3

അച്ഛനെന്തും പറഞ്ഞോട്ടെ

കഥ പാടാത്തതെന്തെന്ന്

ചോദിക്കുകയേ വേണ്ട

മുന കൂര്‍പ്പിച്ച നാരായം

കിളിക്കു മിണ്ടിക്കൂടാ

"ശബ്ദമില്ലാതെ കൊന്നുതാ"

ഖനി

2009-11-19T08:45:00.000-08:00

കവിയുടെ മരണചിന്ത സമ്പൂര്‍ണ്ണമത്രേ:
എന്തെന്നാല്‍
ഭയക്കുന്നതെന്തോ അതു തന്നെ അവന്‍ തിരയുന്നു.
തുരന്നു തുരന്ന്‌
ഒരു തുറന്ന ലോകത്തേയ്ക്ക്‌
ഒരു ദിവസം മഴു വഴുതുന്നു.

പിന്നിരുട്ടിലേയ്ക്ക്‌
ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം പോലും വേണ്ട ഇനി.

സൂര്യന്‌ അച്ഛന്റെ മുഖമെന്ന്‌
അവനാദ്യമായി തിരിച്ചറിയുന്നു.
നല്ല സ്നേഹമുള്ള വെയില്‍
അമ്മയ്ക്ക്‌ ഒരു കുടന്ന വെള്ളം
ഭാര്യയ്ക്ക്‌ പേരറിയാത്ത ഒരു പൂവ്‌
മകള്‍ക്ക്‌ അപ്പൂപ്പന്‍ താടി

ആരോടെന്നില്ലാതെ തര്‍ക്കിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന
ഒരാല്‍ മരത്തിനു കീഴെ
പൊഴിഞ്ഞ ഓര്‍മ്മകള്‍ പെറുക്കും അവന്‍.
കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ മുങ്ങാങ്കുഴിയിട്ട കൂട്ടുകാരന്‍
പുഴയില്‍ നിന്നു തലയുയര്‍ത്തി കിതയ്ക്കും:

"ഇനി നീ"

ഛായ

2009-11-12T05:59:00.000-08:00

ഉല്‍പ്പത്തി
സമദൂര സിദ്ധാന്തത്തിന്‍മേല്‍
മെര്‍ക്കുറിയുടെ ത്രിമാന കവചം
അനന്തം
ആഴത്തെളിമ
തീപിടിച്ച കപ്പല്‍പ്പായകളില്‍
ആര്‍ക്കമെഡീസ്‌ പഴമ്പെരുമ
സില്‍വിയാപ്ളാത്ത്‌
ഇടപ്പള്ളി
നിഷേധി ആത്മാക്കളുടെ സ്നാനഘട്ടം കടക്കുമ്പോള്‍
നാര്‍സിസ്സിനോട്‌ ഒന്നും ചോദിയ്ക്കരുതെന്ന്‌ കല്‍പന

ഛായ
ചിതറി വീണുടഞ്ഞാലും അദ്വൈതം
വിരല്‍ മുക്കിയ സ്ഥാനഭ്രംശത്തില്‍ ബാല്യം
ഉപ്പൂറ്റി തേഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കന്ത്യം ദര്‍ശനസൌഖ്യം
ക്രമേണ നിശ്ചലതയിലേക്ക്‌ വളര്‍ന്ന പൌരുഷം
ഒടുവില്‍ നേടിയത്‌ സൂര്യനോട്‌ ഉരുളയ്ക്കുപ്പേരിച്ചങ്കൂറ്റം

ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും
ചിരിപ്പിച്ചും കരയിപ്പിച്ചും
അസൂയപ്പെട്ടും പെടുത്തിയും
ദ്വേഷിച്ചും അഹങ്കരിച്ചും
പേടിച്ചും പ്രണയിച്ചും
തലയ്ക്കു തീപിടിച്ചും
മുങ്ങി മരിച്ചു മറഞ്ഞ
നിലവിളികളിലൊന്നില്‍
ഒരു സ്വത്വാന്വേഷി - ചെമ്പഴന്തി മുഖം.

ഛായ
ചിലപ്പോള്‍ ഉന്‍മാദവേഗികള്‍ക്ക്‌
മുന്നറിയിപ്പിന്റെ പിന്‍കാഴ്ച
മുഖത്ത്‌ പൊട്ടിമുളച്ച്‌
നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ്‌
ഉണങ്ങിയൊടുങ്ങിയ
കൊച്ചുകൊച്ചഗ്നിപര്‍വതങ്ങളിലേയ്ക്ക്‌
ഉള്‍ക്കാഴ്ച്ചയുടെ തണുത്ത ലാവാപ്രവാഹം

ശിശിരം
കറുപ്പുകൊഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ
കോണിഫറസ്‌ വനങ്ങളിലേയ്ക്ക്‌
തിരിച്ചറിവിന്റെ
പൊള്ളുന്ന സെര്‍ച്ച്‌ ലൈറ്റ്‌ മഞ്ഞളിപ്പ്‌

ഒടുക്കം
ഒടുവിലത്തെ ആണിയടിയുടെ മുഴക്കം
കേള്‍ക്കാം
ചില്ലുടയുന്ന കിലുക്കം
മരിച്ച മാലാഖയുടെ മുഖംമൂടിയ്ക്കുവേണ്ടി
ക്യൂ നില്‍ക്കുന്ന ശബ്ദതാരാവലികളോട്‌
അവസാനമായി ഒരു വാക്ക്‌ -
"പാകമായില്ലെങ്കില്‍പ്പിന്നെ ആറന്‍മുളക്കാര്‍ക്കും..."

*1998 ഇല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിതയാണ് . ഒരു പതിനെട്ടു വയസ്സുകാരന്റെ അപക്വ രചനയാണ് .
ശ്രീ കല്പറ്റ നാരായണന്റെ "ഛായാഗ്രഹിണി" എന്നകവിത വായിച്ചപ്പോള്‍ ഇതു പൊടിതട്ടി എടുക്കണമെന്നു തോന്നി .

യാത്ര

2009-11-07T05:21:00.000-08:00

നടക്കുകയായിരുന്നു;
രാത്രി വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നിന്നു - വാടീ വാ!
ഞാനൊറ്റയ്ക്ക്‌!

നിഴല്‍ക്കവുങ്ങില്‍ കുലുങ്ങിച്ചിരി
ഹി ഹി കൊള്ളാം എന്ന്‌ ഒരു വാഴയില
പിന്നില്‍... ?
ഇരുട്ട്‌ തന്നെ
എന്തിനും തയ്യാറെന്ന്‌ ചിറികോട്ടുന്നു

ചിരിയില്ല
ഒച്ചയില്ല
ആരുമില്ല

അയ്യോ!പാവം എന്ന്‌ ദൂരെ നിന്നൊരു
തെരുവു ബള്‍ബ്‌
ഇനി?

മുകളിലേയ്ക്കു നോക്കുമ്പോള്‍...
ഹൗ!
എന്റെ കുഞ്ഞു നക്ഷത്രം മാത്രം
ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണ്‌
എന്റെ കണ്ണായ ദൈവം
ദൈവമേ
ഞാന്‍!

വേഗം നടന്നു.

ഓട്ടോഗ്രാഫ്‌

2009-09-12T09:49:00.000-07:00

മാര്‍ച്ചിനു മുകളിലൂടെ പറക്കുന്നു നമ്മള്‍.
നമ്മുടെ അവസാനത്തെ മാര്‍ച്ച്‌.
പടിഞ്ഞാറ്‌ ഒരിടത്ത്‌ വിളക്കണയുന്നു.
നമുക്കിനി മണിക്കൂറുകള്‍ മാത്രം.

നീ നീട്ടിയ പുസ്തകം നിന്റെ ഹൃദയമാണെന്നറിയാം.
ഇതാ, അവസാനതാളില്‍ എന്റെ ഒരു തുള്ളി രക്തം.
ഒരിയ്ക്കലുമുണങ്ങാതെ
ത്രസിച്ചുകൊണ്ട്‌ അതവിടെ അവശേഷിയ്ക്കട്ടെ.

ഉറുമ്പുകളെപ്പോലെ വരിയൊപ്പിച്ചു നീങ്ങുന്ന
എന്റെ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കറിയാം
നിന്റെ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴി.

ഒരു പൂര്‍ണ്ണവിരാമത്തില്‍ ഒരിയ്ക്കലും ഒന്നും
ഒതുങ്ങില്ലെന്ന്‌ ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു.

എങ്കിലും
രാക്കറുപ്പുമായ്‌ ഒരു പൂര്‍ണ്ണവിരാമചിഹ്നം
ഈ വരിയ്ക്കുപിന്നിലുദിയ്ക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

വീട്‌, ജൂണില്‍

2009-06-29T10:17:00.000-07:00

7,വ്യാഴം
സ്വര്‍ഗത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴി എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തുകൂടിയാണ്‌. ഉരുണ്ട ചരല്‍ക്കല്ലുകള്‍ക്കു മുകളിലൂടെ ഒരു തവള ശബ്ദഘോഷങ്ങളോടെ പോകുന്നു. ഉറക്കമുണര്‍ന്ന ആലസ്യത്തില്‍ വിരിപ്പിനുള്ളിലേയ്ക്ക്‌ കിടക്ക വീണ്ടും ചുരുങ്ങുന്നു. War and Peace ഇരുനൂറ്റി മുപ്പത്തിരണ്ടാം പേജില്‍ കമഴ്ന്ന്‌ കിടക്കുന്നു. ഇത്‌ ജൂണാണ്‌. അവള്‍ വരുമെന്ന്‌ പറഞ്ഞതെന്നാണ്‌? എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തുകൂടി വെള്ളം ഒഴുകുകയാണ്‌, സ്വര്‍ഗത്തിലേയ്ക്ക്‌.

9, ശനി
മഴ പെയ്യുകയാണ്‌. ഇന്നലെ കണ്ട സ്വപ്നമെന്താണ്‌? തിമിംഗലങ്ങള്‍ ജലം പോലെ സുതാര്യമായ സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണുന്നു. കുതിരകള്‍ മേടുകള്‍ പോലെ വിശാലമായ സ്വപ്നങ്ങളും. ചിലന്തികള്‍ക്ക്‌ എന്തുതരം സ്വപ്നങ്ങളാണ്‌? അവ ഉറങ്ങാറില്ലായിരിക്കും. കണ്ണടയ്ക്കു മുകളിലൂടെ ഒരു കാക്കയെപ്പോലെ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ പ്രവീണ്‍ ഇന്നലെ ഒരു തമാശ പറഞ്ഞു. ചെറുകാറ്റത്ത്‌ ചെറിയ ഇലകള്‍ അനങ്ങുന്നു. ബ്രെഡിന്റെ തരികളുമായി പോകുന്നു എന്റെ വീട്ടിലെ ഉറുമ്പുകള്‍. What is Literature? ക്സിറോക്സ്‌ മെഷീനില്‍ പിറന്ന ടെറി ഈഗിള്‍ടണ്‍ മേശപ്പുറത്ത്‌ മലര്‍ന്നുകിടക്കുന്നു. ജയിംസി ന്റെ മൃദംഗം ഈയിടെയായി ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു മൂലയ്ക്കിരിയ്ക്കുന്നു. എന്റെ കറുത്ത പാന്‍സി ന്റെ സിബ്ബ്‌ അടര്‍ന്നു പോയി.

12, ചൊവ്വ
"നീയെന്താ ഒന്നും എഴുതാത്തത്‌. രസമുണ്ട്‌. ഹോസ്റ്റലില്‍ ഒരു ഫെയര്‍വെല്‍ പാര്‍ട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. നിന്റെ കവിത ഒരെണ്ണം ഞാന്‍ കാച്ചി. ക്ഷമാപണം. ഹിന്ദിക്കാരല്ലേ, അവളുമാര്‍ക്ക്‌ തിരിയുമോ? ഏതാണ്ട്‌ മലയാളം സിനിമാപ്പാട്ടാണെന്ന്‌ വിചാരിച്ചു... എഴുതി മടുത്തു ഭായി സാബ്‌. മര്യാദയ്ക്ക്‌ മറുപടി അയച്ചില്ലെങ്കില്‍..."
with love
Anitha
അനിതയുടെ കത്ത് ഒരു പിംഗ്‌ പോംഗ്‌ പന്തുപോലെ, വീട്ടുമുറ്റത്തു കൂടിയൊഴുകി സ്വര്‍ഗത്തിലേയ്ക്കു പോകുന്നു. നിലച്ചു പോയ ക്ളോക്കിനു പിന്നില്‍ നിന്നും ഒരു പല്ലി പുറത്തു വരുന്നു. വെളിച്ചത്തി ന്റെ പട നയിച്ച്‌ ഇന്നത്തെ സൂര്യനും എന്റെ വീടിനു പിന്നില്‍. നനയുകയാണ്‌ ഞാന്‍. എന്റെ കുളിമുറി. പുറത്ത്‌ ജലം. അകത്ത്‌ രക്തം.

15, വെള്ളി
അച്ഛന്‍ വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നു. അച്ഛ ന്റെ കാല്‍പാദങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഒരു വെയില്‍പ്പാളി അകത്തേയ്ക്ക്‌ കടന്നു വന്നു. പിന്നാലെ അച്ഛന്‍. ഞാനും അച്ഛനുമുള്ള വീട്‌. ഞാനും അനിയനുമുള്ള വീട്‌. ഞാനും അമ്മയുമുള്ള വീട്‌. ഞങ്ങളെല്ലാവരുമുള്ള വീട്‌. ആഞ്ഞിലിക്കൊമ്പില്‍ ഒരു കാക്കക്കൂടുണ്ട്‌, ഉയരത്തില്‍. വരാന്തയിലിരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ കടലോര്‍മ്മ വരുന്നു. എന്റെ വീടും ഒരു കടലാണ്‌. കാരണം ഒരു ദിവസവും മറ്റൊന്നു പോലെയല്ല. താക്കോല്‍ എന്റെ വീട്ടിലേല്‍പിച്ചിട്ടാണ്‌ രാത്രി അയാള്‍ പോയത്‌. മേഘങ്ങള്‍ അസ്വസ്ഥമാണ്‌, എന്റെ വീടിനു മുകളിലും. മുറിയ്ക്കുള്ളിലിരുന്ന്‌ ജനാലയിലൂടെ ഞാന്‍ ഇരുണ്ട പകലുകള്‍ കാണുന്നു.

18, തിങ്കള്‍
അമ്മ എന്റെ നെറ്റിയില്‍ കൈ വച്ചു, കറിയ്ക്കരിഞ്ഞ്‌ മുറിപ്പാടുകള്‍ നിറഞ്ഞ പരുപരുത്ത വിരലുകള്‍ കൊണ്ട്‌. പനിയാണ്‌. എനിയ്ക്കും എന്റെ വീടിനും. കലണ്ടര്‍ക്കള്ളികള്‍ക്കുള്ളില്‍ സൂര്യന്‍ ഉദിച്ചസ്തമിക്കുന്നു. നല്ല മണമുള്ള ഒരു പുസ്തകം കിട്ടി, വായിക്കാന്‍. മഴ നനഞ്ഞു കൊണ്ടോടിയ ഒരു നിമിഷം ഓര്‍മ്മ വരുന്നു. കീഴ്സ്ഥായിയിലുള്ള തോടി പോലെ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ്‌ മുറിയിലേയ്ക്കു കയറി. ഒഴിഞ്ഞ ചായക്കപ്പില്‍ ഈച്ചകള്‍ ചത്തു കിടക്കുന്നു. കക്കൂസിലിരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ എനിയ്ക്ക്‌ കവിത മുട്ടും. പഴയ തൊഴുത്തിലിരുന്ന്‌ എന്റെ ബൈക്ക്‌ രാത്രി കഴിയ്ക്കുന്നു.

20, ബുധന്‍
മറന്നു പോയ ഒരു സിനിമാപ്പാട്ട്‌ മനസ്സിലൊരിടത്തു നിന്ന്‌ കളഞ്ഞു കിട്ടി. പുറത്തെ വെയിലിലേയ്ക്ക്‌ സന്തോഷത്തോടെ അതൊരോട്ടം. സെന്തിലി ന്റെ വാക്കുകള്‍ പക്ഷിക്കൂട്ടം പോലെ എങ്ങോട്ടോ പറന്നു മറയുന്നു. ആകാശത്തി ന്റെ തിരിവിലൊരിടത്ത്‌ അവന്റെ അവസാനത്തെ പക്ഷിയും മറഞ്ഞു. നെരൂദയുടെ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍ക്കൊപ്പം ഒരു പേമാരി തുടങ്ങി.

24, ഞായര്‍
പൊടിപ്പായലിന്റെ പച്ചപ്പ്‌ പുതച്ച മതിലുകള്‍ക്കുള്ളിലാണ്‌ എന്റെ വീട്‌. മഴവെള്ളത്തിലൂടെ ഒഴുകി സ്വര്‍ഗത്തിലേയ്ക്കു പോകുന്നു, ഒഴിഞ്ഞ വേനല്‍. പഴുത്ത മാവിലകളുടെ സന്യാസം എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌. മഴക്കാറുമൂടിയ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട്‌ പ്രജിത്ത്‌ എന്നെ നോക്കുന്നു. വാഷ്‌ ബേസി ന്റെ സുഷിരങ്ങള്‍ അടഞ്ഞു പോയി. അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു കുളമുണ്ട്‌ എന്റെ കിടപ്പുമുറിയ്ക്കടിയില്‍.

30, ശനി
ബൈക്കപകടത്തില്‍ രണ്ടു പേര്‍ മരിച്ച വാര്‍ത്തയിലേയ്ക്ക്‌ അരക്കപ്പ്‌ ചായ മറിഞ്ഞു. കൊച്ചു കൊച്ചു കവിതകള്‍ പോലെയുള്ള കൊതുകുകടി കൊണ്ടു കൊണ്ട്‌ ഞാനൊറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നു. പവര്‍ക്കട്ടാണ്‌.

കുളം

2009-06-02T07:47:00.000-07:00

പടിഞ്ഞാറെ അതിരില്‍
സര്‍പ്പക്കാവിനു പിന്നില്‍
വെയിലറിയാതെ ഒളിവില്‍ കഴിഞ്ഞു പോന്നു
ഒരുപാടുനാള്‍, ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചുകുളം.

ഒരൊറ്റ വൈകുന്നേരം പോലും
കരുവണ്ണാച്ചികള്‍ക്കും
കാരാമകള്‍ക്കും
പുളവന്‍മാര്‍ക്കുംമാത്രമായി
ഞങ്ങള്‍ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.

ആദ്യം അച്ഛന്റെ കൈത്തണ്ടവണ്ണത്തില്‍ സ്നേഹബലമാര്‍ന്ന
പൂവരശിന്‍കൊമ്പിലേയ്ക്ക്‌ഒരോടിക്കയറ്റം.

പിന്നെ അമ്മയുടെ കുറുക്കുകാളന്‍ പകര്‍ച്ച പോലെ
പഴന്തണുപ്പുറഞ്ഞ വെളളത്തിലേയ്ക്ക്‌ഒറ്റക്കുതിപ്പ്‌.

ഉതിക്കൊമ്പില്‍ ഞങ്ങള്‍ വവ്വാലുകളായി
അവധിപ്പകലുകള്‍ തലകിഴുക്കാമ്പാടായി.

കരഞ്ഞു കരഞ്ഞിരുന്നു ചില കര്‍ക്കിടകപ്പാതിരകള്‍,
പണ്ട്‌ ചേറില്‍പ്പുതഞ്ഞ്‌
കളഞ്ഞുപോയഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞമ്മാവനെയോര്‍ത്ത്‌.

മുങ്ങാങ്കുഴിയിട്ടുചെന്ന്‌
മുളളന്‍പായല്‍ക്കെട്ടിളക്കുമ്പോള്‍
മുകള്‍പ്പരപ്പില്‍ ഒന്നൊന്നായി പൊന്തിവന്നു പൊട്ടുന്നു,
നശിച്ച ഓര്‍മ്മകള്‍.

കൊന്നുകുഴിച്ചുമൂടിയ ഒരു കുളമുണ്ട്,
എന്റെ മാര്‍ബിള്‍ മുറിച്ചുവട്ടില്‍.

പനി

2009-03-17T10:45:00.000-07:00

പ്രളയം പെയ്തൊരു ദിവസമായിരു-
ന്നവരൊക്കെക്കൂടി വിരുന്നു വന്നത്‌.

* * *

അതിന്‍ തലേന്നാണെന്നെനിയ്ക്കു തോന്നണു,
പനി കൊണ്ടുത്തന്ന നിശ്ശബ്ദതയുടെ
കരിമ്പടം പുതച്ചുറക്കം നിന്നത്-
പനി തന്നെ നീണ്ടൊരുറക്കമാണല്ലോ!

ചലനങ്ങള്‍, ശബ്ദം, ചുവരിന്‍മേല്‍ ക്ളോക്കില്‍
മുറിച്ച കേക്കിന്റെ കഷണം പോല്‍ കാലം.
പ്രളയം പെയ്യുന്നു, എനിയ്ക്കു ചുറ്റിനു-
മനിയന്‍മാരുടെ (ഇളയവന്‍ പാച്ചു
കരയുന്ന ശബ്ദം) പതിവ്‌ മേളക്കം.
പരിചിതമായ പരിസരം, പക്ഷേ
പറഞ്ഞില്ലേ പനി ഉറക്കമാണെന്ന്‌... !

നിശ്ശബ്ദതയുടെ കരിമ്പടം പനി.

പരിചിതമായ പലതിനോടും ഞാ-
നറിയാതെയൊരു പിണക്കം. അച്ഛന്റെ
കവിതപ്പുസ്തകമെവിടെ വച്ചമ്മേ?
പതിഞ്ഞൊരൊച്ചയേ പുറത്തു വന്നുള്ളൂ,
പനിയല്ലേ? വേണ്ട, പനിമാറിക്കഴി-
ഞ്ഞെണീക്കട്ടെ, അമ്മ കിടക്കുകയാവും.

ഇരുട്ടാണെങ്കിലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാ-
നുണരുമ്പോഴമ്മയടുത്തുണ്ട്‌. പാച്ചു
ഉറങ്ങുകയാവും- ഉറങ്ങട്ടെ അവന്‍.
പ്രളയം തോരട്ടെ, പനി മാറിപ്പകല്‍
വെളിച്ചമെത്തിയാലവനെയും കൂട്ടി-
ക്കളിക്കാന്‍ പോകണം. കളിക്കാന്‍ പാടില്ല!
മിനിഞ്ഞാന്നല്ലേ ഞാന്‍ (അതിന്‍ തലേന്നാണോ?)
കളിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കുഴഞ്ഞു വീണത്‌?

* * *

എനിയ്ക്കു ചുറ്റിനും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു
മരിച്ച മുത്തശ്ശന്‍, മെലിഞ്ഞ കൈനീട്ടി,
അതിനും മുമ്പെന്നോ മരിച്ച മുത്തശ്ശി.

വിരുന്നു വന്നതാണവരെന്നെക്കാണാന്‍
പനിയല്ലേ? അതെ, പ്രളയം പെയ്തന്നു
പുലര്‍ച്ചെയായിരുന്നവരെല്ലാങ്കൂടി
നിരന്നു നിന്നത്‌ - മരിച്ചു പോയവര്‍!

കുനിഞ്ഞു മുത്തശ്ശന്‍ പറയുന്നുണ്ടെന്തോ,
പനി മയക്കത്തില്‍ തിരിയുന്നില്ലൊന്നും.
പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും തിരിയും മുത്തശ്ശാ...

പ്രളയം തോരുമോ? അറിയില്ലമ്മയ്ക്ക്‌.
അനിയന്‍മാര്‍ക്കൊന്നുമറിയില്ല, പക്ഷേ
നിലത്തുറുമ്പുകളരിച്ചു നീങ്ങുന്ന
നനുത്തൊരൊച്ചയില്‍ ചിരിച്ചു മുത്തശ്ശി
പറഞ്ഞു- "മക്കളേ പ്രളയമാണെങ്ങും"

പുലരും മുമ്പുഞ്ഞാനവരെപ്പോലൊരു
പ്രളയമായേക്കും. അറിയാം. എന്നാലും...
വലതു കൈയ്യിലെ മറുകില്‍ നിന്നൊരു
കറുത്ത സൂര്യനുണ്ടുയര്‍ന്നു പോകുന്നു...
പനി കൊണ്ടുത്തന്ന നിശ്ശബ്ദതയുടെ
കരിമ്പടം ചുറ്റിയുറങ്ങാന്‍ പോകുന്നു...
അനിയന്‍മാരൊക്കെ കളിയ്ക്കാന്‍ പോകുന്നു...

കളിയ്ക്കാന്‍ പാടില്ല, പനിയല്ലേ...

പതഞ്ഞു പതഞ്ഞ്‌ എന്റെ അമ്മ

2009-02-19T06:18:00.000-08:00

അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ വിരലുകളില്ല,
പകരം പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞ്‌ അഞ്ചു പകലുകള്‍.
അസ്തമിക്കുകയില്ല അവ.
ഉള്ളം കയ്യില്‍ ഒരു കടല്‍;
ഒന്ന്‌ രണ്ട്‌ മൂന്ന്‌ എന്ന്‌ തിരകള്‍.

ഒടുവില്‍ തളര്‍ന്നു മയങ്ങുമ്പോള്‍
എന്റെ പിഞ്ചു കണങ്കാലുകളിലേയ്ക്ക്‌
പതഞ്ഞു പതഞ്ഞ്‌ എന്റെ അമ്മ.

ഒരു ഭ്രൂണകാല ലായിനിയായ്‌
ഇളഞ്ചൂടിലൂറി
മുറിയ്ക്കകം നിറയെ ഒഴുകിപ്പരന്ന്‌
ഇങ്ങനെ ഞാനും എന്റെ അമ്മയും...

"അമ്മേ" എന്നു ഞെട്ടറ്റു വീണ
എന്റെ രാത്രി സ്വപ്നങ്ങള്‍.

ഇരുട്ടു വകഞ്ഞ്‌ അമ്മയുടെ കൈ;
എനിക്കു തൂങ്ങാനൊരു വിരല്‍ത്തുമ്പും.
അമ്മയുടെ പകല്‍ത്തുമ്പില്‍ത്തൂങ്ങി
എനിക്കും ഈ മുറി വിട്ടു പുറത്തിറങ്ങണം.

"എന്താണമ്മേ ഈ മുറിയ്ക്കുപുറത്ത്‌?"

പാത് ഫൈന്റര്‍

2009-02-03T10:07:00.000-08:00

... 2,1,0.
അരമുള്ള ഒരു വാക്കൂരി
എന്റെ കഴുത്തിലുരുമ്മി അവള്‍ ചീറി

ഞാന്‍ ശ്വാസമടക്കി

...വിയര്‍പ്പ്‌,രക്തം,മാംസം.

ഞങ്ങള്‍ ഭൂമി വിട്ടു.

സമുദ്രസാന്ത്വനം

2009-01-28T09:48:00.000-08:00

ഒടുവിലെന്താണു പറയേണ്ടതെന്നോര്‍ത്തു
മനസ്സു വല്ലാതെ വീര്‍പ്പുമുട്ടുമ്പോഴെന്‍
മിഴികളൂറി നിന്‍ രൂപം ജലാര്‍ദ്രമൊരു
കണികയില്‍ നിന്നു താഴേയ്ക്കടര്‍ന്നു പോയ്‌!

പൊരുളഴിയ്ക്കുവാനാവാത്ത ചോദ്യങ്ങ-
ളിളകി മറിയുന്ന കടലിന്റെ മനസ്സുമായ്‌
ചൊരിമണല്‍ വാരി നമ്മള്‍ മെനഞ്ഞ പാഴ്‌-
ക്കനവുകള്‍ ഇനി തിരയെടുക്കെണ്ടവ

അകലെയൊരുപക്ഷേ അസ്തമയമില്ലാത്ത
പല നിറപ്പൂക്കള്‍ പുളകങ്ങള്‍ പേറുന്ന
ചലനമില്ലാത്തതായൊന്നുമില്ലാത്ത
തിര കയര്‍ക്കാത്ത തീരം തെളിഞ്ഞേക്കാം

ഇനിയതല്ലെങ്കിലെല്ലാം നശിക്കട്ടെ,
ഇരുളുമൂടട്ടെ,യെത്രയായാലുമ-
ത്തമ:സമുദ്രത്തിലെണ്റ്റെയൊപ്പം നിന്റെ
മൊഴികളുണ്ടെങ്കിലത്രമാത്രം മതി!

"ഒരു തമാശപോലെല്ലാം മറക്കുക,
ചിരി വിരിയ്ക്കുക, കടലുപോല്‍ സകലതും
കരളിലേന്തുക, കാലമെന്നൊന്നുണ്ട്‌"
മനസ്സിലാരോ പറഞ്ഞുവോ? തിരകളോ?

മഴ പൊടിയ്ക്കുന്നു മേഘങ്ങളായിരം
വിരലുകള്‍ നീട്ടി നമ്മില്‍ത്തണുപ്പിണ്റ്റെ
യലിവുചൊരിയുന്നു സ്മൃതികളിലാദിമ-
സ്സുഖ സുഷുപ്തി, നിതാന്തമാം ശാന്തത

മരണമില്ലിനി, കൂടിവന്നാലൊരു
ചെറിയ വേര്‍പാട്‌, നശ്വരമാണത്‌
മഴ കഴിഞ്ഞു, കുതിര്‍ന്ന ചിറകില്‍ നിന്നു
ജല കണങ്ങള്‍ പറക്കാം നമുക്കിനി

ശരിയിതാണെന്റെ പ്രണയിനീ നീ നിന്റെ
മിഴികളൊപ്പണം വിലപിച്ചു തള്ളുവാന്‍
സമയമില്ല, തുറക്കുക, മനസ്സിലേ-
യ്ക്കരുണ സൂര്യന്‍ പൊഴിയ്ക്കട്ടെ സാന്ത്വനം.

വഴി

2009-01-02T09:21:00.000-08:00

സേലം-കന്യാകുമാരി ദേശീയപാതയോരത്ത്‌
വേണോ വേണോ എന്ന്‌ ഇടം വലം കണ്ണെറിഞ്ഞ്‌
"എന്തൊരു സ്ഫീഡെ"*ന്ന്‌ ഉമിനീരുപതപ്പിച്ച്‌
മറുകര പറ്റാന്‍ മടിച്ച്‌
ഒരേ നില്‍പു നില്‍ക്കും
വെളുപ്പിനെ ചന്ത പിരിഞ്ഞുപോന്ന ചെമ്മണ്‍ പാത.

മദമിളകിയ മിഥുനം
ചങ്ങല കിലുക്കിപ്പാഞ്ഞ്‌
ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ട്‌ തിരുത്തും
അച്ഛണ്റ്റെ സൈക്കിള്‍
അന്നുവരെ അളന്നെഴുതിയതെല്ലാം.

കോടമഞ്ഞിണ്റ്റെ ഇരുമുടിയേന്തി
വരിതെറ്റാതെ ശരണം വിളിച്ചുനീങ്ങും
കറുപ്പുടുത്ത മകരസന്ധ്യകള്‍.

ഓരോ മേടത്തിലും
ഓരോ മാങ്ങാച്ചുന നിക്കറിനോടും
മത്സരിച്ച്‌ ടയറുരുട്ടാന്‍ കൂടും
അന്തിയോളം മാനത്തൊരാള്‍.

ഒരു കയ്യബദ്ധത്തില്‍ പാതി ചത്ത
ആറ്‌ ബി യിലെ വഴിക്കണക്ക്‌
ക്രാഷ്‌ ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്യും
കലുങ്കിനരികിലെ തൊട്ടാവാടിപ്പൊന്തയെ ചൂളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌
ഒരു കടലാസുവിമാനത്തില്‍.

സേലം-കന്യാകുമാരി ദേശീയപാതയിലൂടെ
അനങ്ങിയനങ്ങി വരുന്നുണ്ട്‌
ടാറുടുപ്പിയ്ക്കാന്‍ ഒരു റോഡ്‌റോളര്‍.

വേണ്ട വേണ്ട എന്ന്‌ ചിണുങ്ങിക്കരഞ്ഞ്‌
ഏതു വഴിയ്ക്ക്‌ കുതറിയോടും?

------------------------------

* അടൂറ്‍ ഗോപാലകൃഷ്ണണ്റ്റെ കൊടിയേറ്റം എന്ന ചിത്രത്തില്‍ ശങ്കരന്‍ കുട്ടി പറയുന്ന ഡയലോഗ്‌

മൊബൈല്‍

2008-12-13T10:13:00.000-08:00

എഴുതിയൊതുക്കുവാ-
നാവാത്തതില്ലേ? ചില
കറുത്ത വടിവൊത്ത
നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍ക്കകം,

അതു പോലൊന്നുണ്ടായി :

ഞങ്ങളിന്നൊന്നും തമ്മില്‍
മിണ്ടാതെ പരസ്പരം
ദൂരത്തെ സമയം കൊ-
ണ്ടളന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍
ഫോണിണ്റ്റെ തുമ്പില്‍ നിന്നും
ശബ്ദത്തിന്നൊരു തുള്ളി
സ്ഖലിച്ചു പ്രപഞ്ചത്തെ
പ്രാപിച്ചു മിടിയ്ക്കുന്നു.

ക്ഷമാപണം

2008-11-25T10:44:00.000-08:00

എനിയ്ക്കു തരാനുള്ളിലൊന്നു മാത്രമേയുള്ളൂ:
ചിലപ്പോഴണപൊട്ടിയൊഴുകാന്‍ വെമ്പല്‍ പൂണ്ട്‌
നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന മനസ്സ്‌-ആകാശങ്ങ-
ളകന്ന്‌ പുറത്തേയ്ക്ക്‌ വഴിയുമനന്തത

എനിയ്ക്കു കാണാന്‍ മുന്‍പിലിതു മാത്രമേയുള്ളൂ:
പൊലിയും തോറും വീണ്ടുമുണര്‍ന്നു സ്വയം മറ-
ന്നുയരങ്ങളില്‍ത്തന്നെ ജ്വലിയ്ക്കുമപാരത

ഒരിയ്ക്കല്‍,നീയോര്‍ക്കുന്നോ,വെറുപ്പിന്‍ പരകോടി
പുകഞ്ഞ്‌ പൊടുന്നനെ പ്രണയം പുറപ്പെട്ടു
നദികള്‍,താഴ്‌വാരങ്ങള്‍,നാടുകള്‍,പുരാതന
നഗര കവാടങ്ങള്‍ സര്‍വതും വിഴുങ്ങി ഞാന്‍
കുതികൊള്ളുമ്പോള്‍ നിണ്റ്റെ ലവണജലാശയം
സമുദ്ര സ്നേഹത്താലെന്നംളത ശമിപ്പിച്ചു

പ്രണയം പരസ്പരം പിണഞ്ഞും പിണങ്ങിയും
പുതിയ പച്ചത്തുരുത്തുരുവം കൊള്ളും മുമ്പേ
വസന്തമൊരുകൊച്ചു പൂങ്കുല സൂക്ഷിയ്ക്കുവാ-
നനന്ത കാലത്തേയ്ക്ക്‌ നമ്മളെയേല്‍പ്പിച്ചതും...
ഇറുത്ത തുമ്പപ്പൂവിന്നിതളിന്‍ തുമ്പില്‍പ്പോലും
പ്രപഞ്ചമൊതുക്കുവാന്‍ നമുക്ക്‌ സാധിച്ചതും...

പൊറുക്കാന്‍ സാധിയ്ക്കാത്ത പലതും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്‌:
പറയാന്‍ പാടില്ലാത്ത പലതും... പിന്നെത്തെറ്റു-
പറഞ്ഞും എന്നെത്തന്നെ പഴിച്ചും... ക്ഷമിയ്ക്കുക!

ഒരിയ്ക്കല്‍ തമ്മില്‍ക്കണ്ടാല്‍ (അറിയാം കാണില്ലെന്ന്‌)
നിനക്കു നല്‍കാനെണ്റ്റെ വലതു കൈത്തണ്ടമേല്‍
തുടിയ്ക്കും ഞരമ്പുണ്ട്‌! എഴുതാന്‍ കഴിയാതെ
ത്രസിച്ച വരിയുണ്ട്‌! കുഞ്ഞു പൂക്കളുമുണ്ട്‌!

നിദ്രയസ്വസ്ഥം

2008-11-18T09:25:00.000-08:00

ഓര്‍മ്മയും മേഘങ്ങളു-
മൊഴിഞ്ഞബോധാകാശ-
വീഥിയില്‍ തണല്‍വൃക്ഷ-
ച്ചില്ലകള്‍ കലമ്പുമ്പോള്‍
ചുവരില്‍ കാലത്തിണ്റ്റെ
കാവല്‍ക്കാരുലാത്തുമ്പോള്‍

നിദ്രയസ്വസ്ഥം കണ്ണീര്‍
ഗ്രന്ഥിയില്‍ ജലാശയം

ഇനിയൊന്നുമേ വയ്യെ-
ന്നുള്ളില്‍ നിന്നാരോ വീണ്ടും
മൊഴിയും നേരം മുഖം
തിരിച്ചു കിടക്കുന്നു

മുറിയില്‍ വെളിച്ചമു-
ണ്ടെങ്കിലും കാഴ്ച്ചയ്ക്കു മേല്‍
മറ പോലവ്യക്തമാ-
യോര്‍മ്മകള്‍ പരുങ്ങുന്നു

ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട
യാമങ്ങള്‍ തലയ്ക്കുള്ളില്‍
പുലര്‍ച്ചത്തീവണ്ടിയായ്‌
കുലുങ്ങിക്കുതിയ്ക്കുന്നു

നിദ്രയസ്വസ്ഥം;ചൂടു-
വിയര്‍പ്പില്‍ കുതിരുന്ന
കനവില്‍ ഖൈബര്‍ ചുരം
കടന്നൂ മുഗള്‍ സൈന്യം

ഉറക്കെപ്പുറത്താരോ
ചിരിയ്ക്കുമ്പോലെ പെട്ട-
ന്നിരമ്പീ ചാറ്റല്‍ മഴ

ഓര്‍മ്മകള്‍ നനയാതെ
അടുക്കിപ്പിടിച്ചു കൊ-
ണ്ടോടിയ ബാല്യം സര്‍പ്പ-
ക്കാവിലെ പാലച്ചോട്ടില്‍
തണുപ്പില്‍ പരസ്പരം
മറന്ന മദോന്‍മാദം

ഇനിക്കാണില്ലന്നെന്നോ-
ടവസാനമായ്‌ ച്ചൊല്ലി-
പ്പൊഴിഞ്ഞ കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളി

ഇരുട്ടില്‍ സ്വയം മിടി-
പ്പൊടുക്കാന്‍ സാധിക്കാതെ
മനസ്സില്‍ നെരിപ്പോടാ-
യെരിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങള്‍

നിലയ്ക്കാതുള്ളില്‍ മഴ-
ച്ചാലുകളൊന്നാകവേ
ഉറക്കെച്ചിലയ്ക്കുന്നു-
ണ്ടലാറം-ഉണര്‍ത്തുവാന്‍!

നാലു കവിതകള്‍

2008-10-12T00:25:00.000-07:00

ഇഴച്ചില്‍

തടുത്തു കൂട്ടിയ കരിയിലക്കൂന
പുകച്ചപ്പോഴുളളിലനക്കങ്ങള്‍
പെരുവിരല്‍ വണ്ണമിഴഞ്ഞടുത്തെത്തി
ഫണമുയര്‍ത്താതെ
വഴുവഴുപ്പുടല്‍പ്പുഴയൊഴുക്കിളവെയില്‍ത്തിളക്കങ്ങളറിഞ്ഞെന്‍ കാല്‍
തണുത്തുണര്‍ന്നു ഞെട്ടലില്‍.

പ്രണയത്തി അഥവാ ലവള്‍

തീ ആയിരുന്നു അവള്‍ക്ക്‌
അതിനാല്‍ ഞാന്‍ പ്രണയത്തി എന്നു വിളിച്ചു
കത്തിക്കത്തി മടുത്തപ്പോഴോ എന്തോ
പ്രണയത്തി(ലവള്‍) കത്തിയാഴ്ത്തി

തെറി

ചവറ്റുകൂനയിലാണാദ്യം കണ്ടത്‌
വലിച്ചെറിഞ്ഞ നിരോധിനും ചീഞ്ഞ തക്കാളിയ്ക്കുമിടയില്‍
ആരോരുമില്ലാത്ത ഒരൊച്ച
വായ്നാറ്റമുളള ഒരു വാക്ക്‌
തുപ്പിയതമ്പാക്കിനൊപ്പം തെറിച്ചത്‌
യൂണിഫോമണിഞ്ഞ്‌ കുടചൂടി
സ്കൂള്‍ബാഗുമേറ്റി കലപിലകൂട്ടി
രാവിലെ ഒരു നിഘണ്ടുവിണ്റ്റെയും പടി ചവിട്ടാത്തത്‌

കീഴില്‍

ക്രമത്തില്‍
വേഗത്തില്‍
കാല്‍ക്കീഴില്‍
മണല്‍
ചവിട്ടിത്തളളിപ്പായും ഒരാള്‍

വെയില്‍ക്കീഴില്‍

---------------------------------

ഭാഷാപോഷിണിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്‌

മരണം

2008-10-11T13:42:00.000-07:00

ഒരിയ്ക്കലേ ഞങ്ങളൊന്നു

ശ്രമിച്ചുളളൂ കവിതയ്ക്കായ്‌

ഉടന്‍ തന്നെ വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍

പൊടിഞ്ഞു ചോര

വെളുത്തൊരു താളില്‍ വെട്ടും

തിരുത്തുമായ്‌ മുന്നേറുമ്പോള്‍

നിലത്തൊരു വാക്കു വീണു

മരിച്ചു പോയി

കവികളെ പുറത്താക്കി

കതകുകളടയ്ക്കുകെ-

ന്നലറിയ ശബ്ദം പോലും

കവിതയായി

പുറത്തൊരു കവിയുണ്ട്‌

മഴയത്തു നനഞ്ഞൊട്ടി-

യിരിക്കുന്നെന്നാരോ വന്നു

പറഞ്ഞു പണ്ട്‌

നടന്നിട്ടും നടന്നിട്ടും

പുറത്തുഞ്ഞാനെത്തുന്നില്ല,

കവിയേയും കാണാനില്ല,

കവിത മാത്രം

മുഴങ്ങുന്നു നിരന്തരം

ചെവിയ്ക്കുളളില്‍ അതില്‍പ്പിന്നെ

പുറത്തു നിന്നൊന്നും കേട്ടാ-

ലറിയാതായി

കവിയ്ക്കൊന്നേ അറിയേണ്ടു

അകത്തെങ്ങോ പുകയുന്ന

ചിതത്തീയിലെരിക്കേണ്ട

പദങ്ങള്‍ മാത്രം

കവിതയ്ക്കോ പക്ഷേ വീണ്ടും

ജനിയ്ക്കണം ജീവിയ്ക്കണം

ഉണങ്ങാത്ത നിറുകയും

മുറിവും പേറി

പഴുപ്പിച്ചുവിളക്കിയ

വരികള്‍ക്കുമീതേകൂകി

തിമിര്‍ത്തുകൊണ്ടാരൊക്കെയോ

കടന്നുപോയി

പുലര്‍ച്ചയ്ക്കുമുമ്പേ ചെല്ലാം

ഉരുക്കുപാളത്തില്‍ വീണ്ടും

തല ചേര്‍ക്കാം ചെവിയോര്‍ക്കാം

മരണം കേള്‍ക്കാം

ഭാഷാപോഷിണിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്‌

മുങ്ങാങ്കുഴി

2008-10-11T13:37:00.000-07:00

വാക്കുകളൊടുങ്ങിയ ഒരു നിമിഷത്തില്‍
അവളുടെ കണ്ണാഴത്തില്‍
കാലം തിളങ്ങുന്നതു കണ്ട്‌
ഞാന്‍ "ബ്ളും" എന്ന്‌സൂത്രത്തിലൊരു ചാട്ടം.
അവളെണ്ണിയില്ല,ഞാനൊട്ടു പൊങ്ങിയുമില്ല.

------------------------------------------

ഭാഷാപോഷിണിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്‌

ദാഹിയ്ക്കുന്നു

2008-10-11T13:32:00.000-07:00

ഞെട്ടി ഞാനുണരുമ്പോള്‍
പുറത്തു ജനാലയ്ക്ക -
ലിരുട്ടില്‍ രണ്ടും കല്‍പി -
ച്ചിരിപ്പാകുന്നു രാത്രി

അഴികള്‍ക്കടിയിലെ
കട്ടിളപ്പടിമേലെന്‍
പൂച്ച കണ്ണിറുക്കുന്നു,
വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നു

ഹാങ്ങറിലൊടുങ്ങിയ
മുഷിഞ്ഞ ടീഷര്‍ട്ടിണ്റ്റെ
സ്ളീവുകള്‍ ജീവന്‍ വച്ചി -
ട്ടിടയ്ക്കു പിടയ്ക്കുന്നു

കഴുത്തില്‍ കുരുക്കിട്ട കിണറ്റുതൊട്ടിയൊ -
ന്നുറക്കെയലച്ചു താഴേക്ക്‌
മുങ്ങി ഞരങ്ങി ഞെളിപിരികൊണ്ട്‌
കപ്പി കരഞ്ഞാടി മേലേയ്ക്ക്‌

വെളളം...വെളളം...

പതുക്കെയെഴുന്നേറ്റ്‌
പളളയ്ക്കുകുത്തിജ്ജനല്‍
പ്പടവില്‍ നിന്നും എണ്റ്റെ
പൂച്ചയെപ്പുറത്താക്കി -
പ്പാളികള്‍ ചാരിക്കൊളു
ത്തിടുന്നു,സ്വസ്ഥം സുഖം,
ഫാന്‍ മാത്രം ഞരങ്ങുന്നു,
ഞാന്‍ ചുമ്മാ കിടക്കുന്നു.

-------------------------------------------

ഭാഷാപോഷിണിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്‌

ഡിസംബറിലെ സന്ധ്യ

2008-10-11T13:07:00.000-07:00

ആകാശം ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല
കണ്ണുകള്‍ താഴ്ത്തി
വിറങ്ങലിച്ചുനില്‍ക്കുന്നു
തെങ്ങോലകളും എല്ലാം മതിയാക്കിയിരിക്കുന്നു

സങ്കടം പോലെ രണ്ടു കറുത്തപക്ഷികള്‍
വേഗത്തിലല്ല,ധിറുതിയില്‍
കിഴക്കോട്ടു പറക്കുന്നു

ജനാലകള്‍ ചാരണം
സമയമായിരിക്കുന്നു
തണുത്തുതണുത്ത്‌ താല്‍പര്യങ്ങളുറഞ്ഞുപോയ ജനല്‍ക്കമ്പികള്‍
നേര്‍ത്ത ഒരു പാട്ട്‌ മുറിഞ്ഞും വറ്റിയും ഒഴുകി വരുന്നു
ആര്‍ക്കും അതിനെ വേണ്ടെന്നോര്‍ത്ത്‌
ഒരു കരച്ചില്‍ വരുന്നു

നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ പോലെ എട്ടുകാലിവലകള്‍

മുറിയ്ക്കുമുകളില്‍
ശവകുടീരം പോലെ എട്ടുകാലി തറഞ്ഞിരിക്കുന്നു

കസേരയുടെ പിളര്‍ന്ന വായില്‍
വേദന ഇരിയ്ക്കുന്നതുപോലിരിയ്ക്കുന്നു
കാത്തിരുന്ന്‌ കാത്തിരുന്ന്‌
സന്ധ്യ മയങ്ങിയിരിക്കുന്നു

ഒരു ഭയങ്കര കരച്ചില്‍
പതുക്കെ പതുക്കെ
ഉച്ചത്തില്‍ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

-----------------

വിട

2008-10-11T11:19:00.000-07:00

എഴുതുവാന്‍ വേണ്ടി ഹൃദയദ്രാവകം
കുടഞ്ഞു ഞാന്‍ പേന ശരിപ്പെടുത്തുന്നു.
സിഗരറ്റും ചുണ്ടില്‍പ്പുകച്ചു ബ്രാണ്ടി തന്‍
ലഹരിയുമായി വെളുക്കുവോളവും
മഴയും മിന്നലും കിനാവു കാണുന്ന
വിഷസര്‍പ്പം പോലെ ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.

സിഗരറ്റുപുക മുറിയ്ക്കകത്താകെ
മരണമേഘം പോല്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
മുയല്‍പ്പിടപോലെ,നനുത്ത വെണ്‍മേഘ-
പ്പുതപ്പു പോലെ നിന്‍ മുഖം തെളിയുന്നു.

നിനക്കുനേരുവാനൊരു കുടന്നപ്പൂ...
ചിരിയ്ക്കുചാര്‍ത്തുവാനൊരു നിലാക്കീറ്‌..
ഒടുവില്‍ നമ്മളെ പിരിയ്ക്കും കാലത്തെ
പരിഹസിയ്ക്കുവാനൊരു മുഖംമൂടി!

ഇനി നിശ്ശബ്ദത,ഇരുട്ടുനീങ്ങുന്നു,
വിഷപാനീയത്തിന്‍ ലഹരി മായുന്നു,
പുലരുന്നൂ നേരം,വിട വാങ്ങുന്നു ഞാന്‍,
പതിനേഴാമത്തെ തണുത്ത കാറ്റത്ത്‌!

----------------------------------------

ഹൈറോഗ്ളിഫിക്സ്‌

2008-10-11T03:05:00.000-07:00

മൌനത്തെ മനസ്സുകൊണ്ടളന്ന മരുഭൂമി
സൂര്യനോടെതിരിട്ടു ജ്വലിച്ച ശിലാപാളി
കണ്ണീരും വസന്തവും ചുരന്ന നൈല്‍നദി
വാക്കിനെ വികാരത്താല്‍ വരഞ്ഞ പുരാലിപി.

മരണം മറുത്തൊന്നും മിണ്ടാതെയേതോ രാവില്‍
കരിങ്കല്‍ക്കുടീരങ്ങള്‍ തുറന്നു മറഞ്ഞപ്പോള്‍
കാലത്തെയനന്തമായ്‌ ബന്ധിക്കാനാവേശം കൊ-
ണ്ടാദിമ മനസ്സാക്ഷി കോറിയ ശിലാരേഖ.

നിലച്ച കുളമ്പടി,ചാറാത്ത മഴത്തുളളി,
സര്‍പ്പസൌന്ദര്യം വേട്ട വിഷത്തിന്‍ കടും നീല.
നിമിഷാര്‍ദ്ധത്തെ പല നൂറ്റാണ്ടായ്‌ പകുത്തിട്ടു
ചരിത്രം വിരചിച്ച സൂര്യണ്റ്റെ സേനാനികള്‍.

ചില്‍ക്കരിങ്കല്ലില്‍ വീണു തിളച്ച വിയര്‍പ്പിനാല്‍
നിദ്ര വിട്ടുണരുമ്പോല്‍ അര്‍ദ്ധസിംഹികാശില്‍പ്പം.
മൂകസാക്ഷിയാം മണല്‍ത്തരിയില്‍ കൊടുങ്കാറ്റിന്‍
പടയോട്ടങ്ങള്‍ പ്രാണനൂതിയ നിമിഷങ്ങള്‍.

വാക്കിനെ ജയിക്കുവാനാവാതെ കാലം സ്വന്തം
ഹൃദയത്തിനാല്‍ തീര്‍ത്ത നിത്യവിശ്രമസ്ഥലി.
ഇനിയും വേനല്‍ വരും,നൈലിന്‍ തീരങ്ങളില്‍
വസന്തം വരും പോകും,അക്ഷരം നിലനില്‍ക്കും.

പ്രത്യേകിച്ചൊന്നുമില്ല

2008-10-10T10:27:00.000-07:00

പ്രണയത്തെപ്പറ്റിച്ചിലര്‍ പറയാറുണ്ട്‌-
വിയര്‍ത്തൊഴുകുന്ന വേനല്‍പ്പകലുകളില്‍
എവിടുന്നെന്നറിയാതെ പടര്‍ന്നുകത്തി
വനമാകെ വിഴുങ്ങുന്ന കൊടുംവിശപ്പ്‌.

എനിക്കുണ്ട്‌ പ്രണയിനി,ഒരിയ്ക്കലെന്നോ
മഴക്കാറു മണക്കുന്ന മുടിയിഴയാല്‍
വരിഞ്ഞെന്നെ മുറുക്കിയതയഞ്ഞിട്ടില്ല.
അവള്‍,എന്നാല്‍,പിണങ്ങാത്ത ദിവസമില്ല.
തിടുക്കത്തില്‍ കനപ്പിച്ച മുഖവുമായി
കിഴക്കേതോ മലകളില്‍ പൊഴിഞ്ഞുതോരും.

പ്രണയിച്ചാല്‍ ചോര വീണ്ടും ചുവക്കുമത്രേ !
സുഹൃത്തൊരു കവിയുണ്ട്‌,പറഞ്ഞതാണ്‌...
അറിയില്ല ഒരുപക്ഷേ അതുകൊണ്ടാവാം
ചുവപ്പല്ലേ ഒടുക്കത്തെ പ്രണയവര്‍ണ്ണം ?

ഗതികെട്ട്‌ പ്രണയം പോയൊടുങ്ങാറുളള
ചിത കണ്ട്‌ പലപ്പോവും നടുങ്ങാറുണ്ട്‌...
രഹസ്യമായ്‌,പക്ഷേ ഞങ്ങള്‍ കൊതിയ്ക്കാറുണ്ട്‌-
പ്രണയവും മരണവുമിരുവശത്തും
തണല്‍ച്ചില്ല വിരിയ്ക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ
വെളിച്ചത്തില്‍ കുളിച്ചൊരു ശവമഞ്ചത്തില്‍
പരസ്പരം പുണര്‍ന്നുകൊണ്ടനന്തമായി...

കഥയൊക്കെക്കൊളളാം,പക്ഷേ ശരിയാവില്ല...
മരിച്ചൊന്നും പ്രണയിച്ചാല്‍ മുതലാവില്ല...
വെറുതെ ഞാനെന്തൊക്കെയോ...സമയങ്കൊല്ലാന്‍...

ടെലിഫോണില്‍ മണിയൊച്ച മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്‌...
ചിലപ്പോഴതവളാവും,ഒരു സെക്കന്‍ഡ്‌...

ഗോട്സെ

2008-10-08T11:40:00.000-07:00

"മൊട്ടയടിക്കണ്ട

മുണ്ടുടുക്കണ്ട

കണ്ണട വയ്ക്കണ്ട

വടി പിടിയ്ക്കണ്ട

നടക്കണ്ടഒട്ടും

വിയര്‍ക്കണ്ട മാഷേ..."

ഒമ്പത്‌ ബീ ക്കാരന്‍ അഭിനവ്‌,

ജനുവരി മുപ്പതിണ്റ്റെ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം രാഷ്ട്രപിതാവ്‌,

കൂസലില്ലാതെ പറഞ്ഞു-

"എനിക്കിനി ഈ ഗാന്ധി വേണ്ട"

"പിന്നെ?"

"കോട്ടിട്ട്‌,തൊപ്പിവച്ച്‌,തോക്കെടുത്ത്‌..."

മനസ്സിലൊരു ആക്ഷന്‍ മെനയുന്ന ആവേശപ്പുഞ്ചിരിയോടെ അവന്‍ കാഞ്ചിയമര്‍ത്തി

"വെടി വയ്ക്കണം."